Seks- en relatieonderzoek

Tijd om klinische seksuologen te erkennen

Grappig of slim: wat is belangrijker bij het daten?
Je "Soulmate" is de persoon die je motiveert om aan je relatie te werken

Deflyne / Pixabay

Iedereen mag zich vandaag de dag seksuoloog noemen. Zonder opleiding kan u een plakkaat aan de deur hangen, mensen ontvangen en daar zomaar mee wegkomen. Hierdoor lopen patiënten het risico dat ze geen kwaliteitsvolle en door de wetenschap ondersteunde zorg krijgen. “Dit is onverantwoord en onaanvaardbaar.”, zegt CD&V-Kamerlid Nathalie Muylle. “Patiënten moeten beroep kunnen doen op erkende professionals zoals klinische seksuologen. Dat zijn zorgverleners die na een opleiding en met de nodige ervaring om mensen met seksuele problemen op een wetenschappelijk verantwoorde manier verder te helpen.”, aldus de specialiste volksgezondheid voor CD&V.  Ze dringt aan op de erkenning van de klinische seksuoloog als geestelijk gezondheidsberoep op basis van een duidelijk competentieprofiel inclusief heldere criteria.

Denkt u dat het toeval is dat bij een programma zoals Blind Getrouwd er steevast een seksuoloog aan te pas komt? Uit een bevolkingsonderzoek naar seksualiteitsbeleving in Vlaanderen[1] blijkt dat de seksuele verhoudingen tussen mannen en vrouwen vaker verstoord zijn dan we denken. Zo wordt 43 % van alle seksueel actieve vrouwen en 35 % van alle seksueel actieve mannen geconfronteerd met minstens één seksuele functiestoornis. Het gaat dan om een verlaagd verlangen, verlaagde opwinding, problemen met betrekking tot het orgasme of pijn bij het vrijen.

“Deze seksuele moeilijkheden komen vaak voor bij mensen die extra kwetsbaar zijn. Denk maar aan patiënten met een chronische ziekte, koppels met vruchtbaarheidsproblemen, kankerpatiënten, slachtoffers van seksueel geweld, mensen met een handicap, enz. … In meer dan de helft van de gevallen hebben deze problemen een grote negatieve impact op de levenskwaliteit van deze mensen.”, licht Muylle de problematiek toe. Een deel van deze mensen neemt de stap om zich professioneel te laten bijstaan en te werken aan hun seksuele problemen. “Maar daar knelt net het schoentje.”, zegt Muylle. “Door een gebrek aan erkenning is er geen garantie dat iemand die te goeder trouw een seksuoloog contacteert weldegelijk de juiste, professionele behandeling krijgt. Want ook charlatans mogen zich op dit moment de titel van ‘seksuoloog’ aanmeten. Het spreekt voor zich dat er van een kwaliteitsvolle en evidence based behandeling dan geen sprake kan zijn.”, aldus het West-Vlaamse Kamerlid.

Muylle diende een wetsvoorstel in dat de criteria bepaalt om de beroepstitel van klinisch seksuoloog te erkennen.

“Het competentieprofiel van de klinische seksuologen is onder meer duidelijk geworden door het advies van de Hoge Gezondheidsraad[2].”, zegt Muylle. Ze gaat verder: “Zo is het essentieel om een universitaire, multidisciplinaire opleiding te hebben gevolgd met daarin aandacht voor zowel biologische, psychologische en sociale kennis als specifieke competenties en attitudes die voor een klinisch seksuoloog cruciaal zijn.”. Het wetsvoorstel bevat ook een sanctieregeling. “Zo weren we de charlatans uit de sector en is er enkel nog ruimte voor kwaliteitsvolle behandelingen door professionals.”, besluit Muylle.

 

Uit een bevolkingsonderzoek naar seksualiteitsbeleving in Vlaanderen blijkt dat de seksuele functie van de Vlaamse mannen en vrouwen relatief vaak verstoord is. De nood aan kwaliteitsvolle zorg voor seksuele problemen of disfuncties is daarom groot.
Dit wetsvoorstel wil klinisch seksuologen met een specifiek kennis- en competentieprofiel erkennen als geestelijke gezondheidsbeoefenaars.

Uit een bevolkingsonderzoek naar seksualiteitsbeleving in Vlaanderen (Sexpert-studie) blijkt dat de seksuele functie van de Vlaamse mannen en vrouwen relatief vaak verstoord is: 43% van alle seksueel actieve vrouwen en 35% van alle seksueel actieve mannen worden geconfronteerd met minstens één seksuele functiestoornis. Denk aan een verlaagd verlangen, verlaagde opwinding, problemen gelinkt aan het orgasme of pijn bij het vrijen.

Daarnaast hebben maar liefst 22% van de Vlaamse vrouwen en 12% van de Vlaamse mannen last van één of meerdere seksuele disfuncties.

In de Sexpert-studie werd aan de groep met minstens één verstoorde seksuele functie of seksuele disfunctie gevraagd of men ooit hulp had gezocht bij een professionele zorgverlener (arts, seksuoloog, psycholoog, …). De overgrote meerderheid, namelijk 90% van de mannen en 84% vrouwen met een seksuele functiestoornis en 88% van de mannen en 81% van de vrouwen met seksuele disfunctie, hebben nog nooit een beroep gedaan op een zorgverlener voor hun seksuele problemen.

Seksuele moeilijkheden komen bovendien vaak voor bij mensen die extra kwetsbaar zijn. Denk maar bijvoorbeeld aan patiënten met een chronische ziekte, koppels met vruchtbaarheidsproblemen, kankerpatiënten, slachtoffers van seksueel geweld, mensen met een handicap… De problemen duren typisch verscheidene jaren. In meer dan de helft van de gevallen hebben deze problemen een grote negatieve impact op de levenskwaliteit van deze mensen.

Kwaliteit

De nood aan kwaliteitsvolle zorg voor seksuele problemen of disfuncties is daarom groot. Dat is niet mogelijk zolang iedereen zichzelf seksuoloog kan noemen. Patiënten moeten een beroep kunnen doen op klinische seksuologen: professionele zorgverleners die opgeleid zijn en voldoende ervaring hebben om mensen met seksuele problemen wetenschappelijk verantwoord en evidence based te helpen.

Dit wetsvoorstel wil klinisch seksuologen die beantwoorden aan een specifiek kennis- en competentieprofiel erkennen als geestelijke gezondheidsbeoefenaars. Zolang deze beroepstitel niet erkend is, kan iedereen zich zomaar uitroepen tot seksuoloog.

De erkenning wordt gekoppeld aan een opleidingstraject bestaande uit een universitaire opleiding (inclusief een praktische stage), een periode van gesuperviseerde praktijk van maximaal drie jaar en permanente vorming.

De klinische seksuologie is geen specialisatie van een ander gezondheidsberoep. Het is een autonome wetenschappelijke discipline.

Overgang

Ter erkenning en validatie van die zorgverleners die vandaag al kwaliteitsvolle en wetenschappelijk onderbouwde seksuele gezondheidszorg aanbieden, voorzien de indieners van het wetsvoorstel in overgangsmaatregelen: de mogelijkheid tot erkenning van wie vandaag klinische seksuologie uitoefent als klinisch seksuoloog op basis van een dossier, waarin hij of zij kwalitatieve en op bewijs gebaseerde praktijk aantoont.

Ook diegenen die een universitaire opleiding in de seksuologie hebben gevolgd of zij die een universitaire opleiding volgen (namelijk: de “Master en sciences de la famille et de la sexualité, finalité sexologie” van de UCL, de “certificat universitaire en sexologie clinique” van de ULB , de “Master in de seksuologie” van de KU Leuven of de “Permanente Vorming seksuologie” van de UGent) kunnen de titel van klinisch seksuoloog verkrijgen.

Zoals aanbevolen door de Hoge Gezondheidsraad, geldt deze overgangsmaatregel voor drie jaar na de inwerkingtreding van de nieuwe regelgeving over de klinische seksuologie.

Indieners van het wetsvoorstel zijn de N-VA’ers Kathleen Depoorter, Frieda Gijbels en Yoleen Van Camp.

Wie zal erkend worden?

  • Zij die afstuderen als een master in de klinische seksuologie en nadien een professionele stage volgen.  Deze verplichting van de stage geldt evenwel niet voor studenten klinische seksuologie die op 1 september 2020 hun studie hebben aangevat of deze uiterlijk tijdens het academiejaar 2022-2023 aanvatten.
  • Zij die voor 1 september 2020 beschikken over een universitair diploma in de klinische seksuologie en een professionele praktijk van ten minste drie jaar in de klinische seksuologie kunnen aantonen.
  • Klinisch psychologen en orthopedagogen die kunnen aantonen dat ze over voldoende kennis van de klinische seksuologie beschikken, bijvoorbeeld door het volgen van een extra opleiding.

Geschiedenis

Oorspronkelijk maakte de klinische seksuoloog onderdeel uit van de voorbereidende teksten van de Wet van 4 april 2014 tot regeling van de geestelijke gezondheidsberoepen en tot wijziging van het KB nr. 78 van 10 nov. 1967 betreffende de uitoefening van de gezondheidsberoepen.  Toenmalig minister van Volksgezondheid, mevr. Laurette Onkelinx, vond echter dat het competentieprofiel voor de klinische seksuoloog nog onvoldoende duidelijk was om de klinische seksuologen mee te nemen in de wet. Het advies van de Hoge Gezondheidsraad brengt daar nu verandering in.

Reactie Seksuoloog Wim Slabbinck (Blind Getrouwd):

Uit onderzoek weten we dat slechts 1 op de 8 mannen en 1 op de 5 vrouwen hulp zoekt bij seksuele problemen. Cliënten ervaren bij seksuele zorgen een hoge drempel. Het is dan ook van groot belang dat de hulpverlener de juiste expertise heeft, weet hoe hij met koppels en individuen moet schakelen en hoe hij of zij mensen vooruit kan helpen. De kans is namelijk groot dat ze maar één keer hulp zoeken.

Het zoeken van hulp bij seksuele zorgen is een zeer kwetsbaar proces. Daarom is het een absolute noodzaak dat de beroepstitel van ‘klinisch seksuoloog’ wordt erkend.

Zolang deze beroepstitel niet erkend is, kan iedereen zich zomaar uitroepen tot seksuoloog. Hierdoor lopen patiënten het risico dat ze geen kwaliteitsvolle en op evidentie gebaseerde zorg krijgen. Dit is onverantwoord en onaanvaardbaar.

Actie Vlaamse vereniging seksuologen.

“De wettelijke erkenning van seksuologen is noodzakelijk en dringend.” Dat zegt de Vlaamse Vereniging voor Seksuologie (VVS). Hoewel er een wetsvoorstel klaarligt, is het wettelijke kader nog steeds niet in orde, klinkt het. Iedereen kan zich zomaar seksuoloog noemen zonder enige controle dat men over de nodige opleiding of competenties beschikt.

De VVS streeft dan ook al jaren voor de wettelijke erkenning van de seksuoloog want mensen hebben recht op kwaliteitsvolle hulpverlening, of het nu over hun medisch, psychologisch of seksueel welzijn gaat.

De VVS brengt de problematiek opnieuw in de schijnwerpers na een recente uitzending van het programma “Sekswerkers” op Canvas. Daarin wordt een ervaringsdeskundige in beeld gebracht die zich daarnaast ook uitgeeft als seksuoloog. “De VVS erkent dat een ervaringsdeskundige een meerwaarde kan hebben, maar mensen moeten duidelijk weten bij wie ze aankloppen: een erkende seksuoloog, een ervaringsdeskundige …”, klinkt het.

Uit noodzaak introduceerde de Vlaamse Vereniging voor Seksuologie in 2015 dan ook de titel “klinisch seksuoloog VVS” als kwaliteitslabel. Een klinisch seksuoloog moet een universitaire opleiding gevolgd hebben in de seksuologie en moet klinische gesuperviseerde werkervaring kunnen aantonen. De seksuologen met die titel staan opgelijst op de website www.seksuologie.be of www.seksuoloog.be.

De VVS wijst erop dat alles klaar ligt om de erkenning wettelijk te verankeren. De Hoge Gezondheidsraad heeft al in 2016 een duidelijk advies uitgesproken over het wettelijk erkennen van de seksuoloog als autonoom gezondheidsberoep en Kamerlid Nathalie Muylle (CD&V, foto) diende op basis van dat advies in 2017 en 2019 een wetsvoorstel in. De VVS en de Waalse vereniging voor seksuologen SSUB steunen dit wetsvoorstel.

Bronnen

https://www.medi-sfeer.be/nl/nieuws/beroepsnieuws/seksuologen-vragen-dringend-wettelijke-erkenning.html

https://www.medi-sfeer.be/nl/nieuws/beroepsnieuws/wetsvoorstel-vraagt-erkenning-klinische-seksuologen-nbsp.html

Deze website bevat info die mogelijks niet geschikt is voor kinderen. U bevestigt minstens 16 jaar te zijn. Deze website gebruikt cookies. U gaat daarmee akkoord.