Wrijven van testosterongel op de bovenarmen van mannen elimineert het publiekseffect

Geschatte tijd om tekst te lezen: 4 minu(u)t(en)
Studie werpt nieuw licht op de wisselwerking tussen persoonlijkheid, huwelijkstevredenheid en geestelijke gezondheid
Seks na bevalling : onderzoek

Uit een experimenteel onderzoek bij gezonde jonge mannen bleek dat het aanbrengen van

topless man wearing black pants

Photo by Norbert Buduczki

150 mg testosterongel op hun bovenarmen hun strategisch prosociaal gedrag elimineerde, wat de neiging is om meer prosociaal te handelen wanneer het door anderen wordt waargenomen. Het artikel werd gepubliceerd in Neuropsychopharmacology .

Prosociaal gedrag verwijst naar vrijwillige acties die bedoeld zijn om anderen ten goede te komen of te helpen, vaak zonder direct persoonlijk gewin. Het omvat een breed scala aan activiteiten, zoals delen, troosten, redden en samenwerken. Het wordt gemotiveerd door empathie, morele principes of de wens om aan sociale normen te voldoen. Prosociaal gedrag speelt een cruciale rol bij het bevorderen van positieve sociale interacties, het versterken van gemeenschapsbanden en het bevorderen van sociale harmonie. Het wordt beschouwd als een fundamenteel aspect van het menselijke sociale leven en wordt over het algemeen aangemoedigd en beloond in verschillende culturele, educatieve en organisatorische omgevingen.

Mensen vertonen echter vaak meer prosociaal gedrag wanneer ze door anderen worden geobserveerd. Dit fenomeen, dat tot uiting komt in verschillende sociale gedragingen, waaronder bloeddonaties en liefdadigheidsbijdragen, staat bekend als het publiekseffect. Vanuit evolutionair perspectief is het zichtbaar maken van iemands vrijgevigheid voor anderen nuttig, omdat het aangeeft dat de persoon een waardevol groepslid is met goede eigenschappen als potentiële partner.

Studie-auteur Hana H. Kutlikova en haar collega’s wilden onderzoeken hoe testosteron strategisch prosociaal gedrag beïnvloedt. Eerdere studies hebben aangetoond dat testosteron het statuszoekende gedrag beïnvloedt en dat het sociaal gedrag moduleert via verschillende neurale en hormonale routes. Het is mogelijk dat testosteron ook strategisch prosociaal gedrag beïnvloedt. Bovendien wilden deze onderzoekers weten of testosteron interageert met specifieke genvarianten en of de gedragseffecten van testosteron afhankelijk zijn van de cortisolspiegels.

Testosteron is het belangrijkste mannelijke geslachtshormoon, cruciaal voor de ontwikkeling van mannelijke voortplantingsweefsels. Het speelt ook een belangrijke rol bij de ontwikkeling van spier- en botmassa, de haargroei en de algehele fysieke en seksuele gezondheid bij zowel mannen als vrouwen. Cortisol is een steroïde hormoon dat wordt geproduceerd door de bijnieren en ook wel het ‘stresshormoon’ wordt genoemd. Het komt vrij als reactie op stress en lage bloedglucoseconcentraties.

Bij het onderzoek waren 190 gezonde volwassen mannen betrokken, in de leeftijd van 18 tot 40 jaar, die werden gerekruteerd via flyers en online advertenties. De onderzoekers verzamelden celmonsters van de wangen van de deelnemers om specifieke genvariaties (CAG en DAT1) en speekselmonsters te analyseren om de cortisolspiegels te meten. Deelnemers kregen vervolgens een enkele dosis gel om op hun bovenarmen en schouders aan te brengen. Deze gel bevatte testosteron (Androgel) of een placebo, afhankelijk van de onderzoeksgroep waaraan de deelnemers willekeurig werden toegewezen.

Na het aanbrengen van de gel was er een wachttijd van twee uur, waarin de deelnemers persoonlijkheids- en demografische enquêtes invulden. Eén uur en vijftig minuten na het aanbrengen werd nog een speekselmonster verzameld. Daarna volgde de experimentele taak, privé of onder observatie uitgevoerd.

De experimentele taak was een leeruitdaging, waarbij deelnemers symbolen moesten selecteren om de geldelijke beloning voor zichzelf of een NGO te maximaliseren. Onderzoekers beoordeelden de effectiviteit van de deelnemers bij het leren van de taak en het maximaliseren van beloningen. Prosociaal gedrag werd gemeten aan de hand van hun effectiviteit bij het verdienen van beloningen voor de NGO, vergeleken met henzelf.

In de privésituatie waren de deelnemers verzekerd van anonimiteit. In de geobserveerde toestand keken twee vrouwelijke waarnemers, voorgesteld als vertegenwoordigers van NGO’s, naar de deelnemers. Deelnemers werden willekeurig toegewezen aan een van deze condities.

Deelnemers in de placebogroep vertoonden meer prosociaal gedrag. Dit kwam echter doordat ze correctere keuzes maakten bij het verdienen van beloningen voor de NGO terwijl ze in de gaten werden gehouden, vergeleken met de testosterongroep.

Dit effect was afwezig in de testosterongroep: de deelnemers aan de testosterongroep maakten minder correcte keuzes bij de taak wanneer ze de taak voor de NGO uitvoerden dan wanneer ze het voor zichzelf deden, zowel wanneer ze werden geobserveerd als wanneer ze privé aan het werk waren. Met andere woorden: de toediening van testosteron elimineerde het publiekseffect. Het aantal juiste keuzes in de taak bij het verdienen van beloningen voor zichzelf werd niet beïnvloed door testosteron.

Er waren geen interacties tussen cortisolspiegels en testosteron en hetzelfde was het geval met geanalyseerde genetische variaties. De onderzoekers observeerden wel enkele interacties tussen testosteroneffecten en specifieke persoonlijke waarden.

“We voerden een veelzijdig onderzoek uit naar de computationele, endocrinologische en genetische mechanismen die ten grondslag liggen aan het publiekseffect en toonden aan dat testosteron het strategische prosociale leren verminderde door de consistentie van keuzes te belemmeren. Deze bevindingen leveren bewijs dat testosteron in de westerse studentensteekproef de effecten op het publiek tenietdoet, en daarom het zoeken naar sociaal leiderschap door reputatiepolitiek niet bevordert”, concluderen de auteurs van het onderzoek.

De studie levert een belangrijke bijdrage aan het wetenschappelijk inzicht in de effecten van testosteron op menselijk gedrag. Er moet echter worden opgemerkt dat de deelnemers aan de studie grotendeels of uitsluitend studenten waren en dat het prosociale gedrag werd onderzocht in het kader van een taak die min of meer fictief was. De resultaten zouden niet hetzelfde kunnen zijn als het gedrag van mensen van verschillende leeftijden of die tot verschillende demografische groepen behoren, in een meer realistische situatie zou worden onderzocht.

Het artikel “Testosterone eliminates strategic prosocial behavior through impacting choice consistency in healthy males is geschreven door Hana H. Kutlikova, Lei Zhang, Christoph Eisenegger, Jack van Honk en Claus Lamm.

Bronnen

https://www.psypost.org/2024/01/rubbing-testosterone-gel-on-mens-upper-arms-eliminates-the-audience-effect-study-finds-221102